چه چیز موجب دورشدن از بنای «سبز» شد؟

البته انقلاب صنعتی با کارخانه‌های «ضدآتشی» که ماشین آلات جدید و گرانبها را در خود جای می‌داد. این کارخانه‌ها با سازه‌ای از تیر و ستون‌های آهنی بنا شده بودند که با دیوارهایی صلب از سنگ یا آجر احاطه می‌شدند. از این رو، ارتباط دیرین میان یک مکان، مواد و مصالح موجود در آن، شرایط اقلیمی و شکلِ بنا برای همیشه نادیده‌گرفته‌شد، به جز در مواردی که به طور خاص تلاشی برای حفظ این رابطه صورت می‌گرفت. نتایج چنین تلاش‌هایی را می‌توان در نمونه‌های معدودی چون جنبش «هنر و صنایع» قرن 19 بریتانیا مشاهده کرد.

 چند اختراع دیگر «سبززدایی» مضاعف را تشویق کرد:

1. بالابر ایمنی اوتیس در سال 1853، که در نهایت پس از تکمیل دینام زیمنس در 1866 و به کارگیری آن برای نخستین بار در قطار برقی به سال 1879، به نیروی همین موتورهای برقی مجهز شد.
2. حباب روشنایی سوان4و ادیسون در سال 1879، که البته برای رضایت ادیسون از کارکرد مواد سازندۀ رشته‌های ملتهب، حدوداً 5000 آزمایش دیگر پیش از سپردن این محصول به خط تولید باید صورت می‌گرفت.
3. شرکت چنسد در شهر مالورن انگلستان، شیشه‌های غلتکی را در سال 1884 و 85 تولید کرد.
4. در سال 1886، ویلیام لوبارون جنی، در حالی که ساختمان بیمۀ منزل شیکاگو را با اسکلتی آهنی طراحی کرده بود، پس از اطلاع از اینکه آهن نورد شده با مقطع I در پیتزبورگ موجود است، بخش بالای طرح را تغییر داد.
5. پس از آن در سال 1902، ویلیس کاریر، نخستین دستگاه تهویۀ مطبوع خود را در یک کارگاه چاپ در نیویورک نصب کرد، تا با کنترل حرارت و رطوبت محیط، اندازۀ کاغذها در فاصلۀ میان چاپ یک رنگ با رنگ بعدی ثابت بماند.

تلفیق این اختراع‌ها در مسیری پنجاه ساله در دهۀ پنجاه میلادی به آسمان خراش‌هایی از آهن و شیشه منجر می‌شود که ساختمانِ سیگرمِ میس ون در روهه با نمایی برنزی سرمشق کاملی از آنهاست.

(بخشی از مقالۀ سبزسازی معماری)